به نام هستی بخش یکتا

سلام به دوستان خوب و همراهان عزیز وبلاگ نقش عشق

اشعار کیوان شاهبداغی رو خیلی دوست دارم و حالا که دارم مینویسم

فکر میکنم علت این دوست داشتن نقش عشقی باشه که آقا کیوان به یادگار توی شعرهاش به جا

میگذاره

برای ایشون آرزوی موفقیت میکنم و شما رو دعوت میکنم از یکی دیگه از اشعارشون لذت ببرین.

آی مردم

به گمانم که غلط آمده ایم

راه را برگردیم

جاده از نور خدا ، خاموش است

هیچکس ، حوصله عشق ، ندارد اینجا

......

باز کن پنجره ها را که نسیم
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
و بهار
روی هر شاخه کنار هر برگ
شمع روشن کرده است
همه چلچله ها
برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده است
و درخت گیلاس
هدیه جشن اقاقی ها را
گل به دامن کرده ست
باز کن پنجره ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت
برگ ها پژمردند
تشنگی با جگر خاک چه کرد
هیچ یادت هست
توی
تاریکی شب های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد
با سرو سینه گلهای سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد
هیچ یادت هست
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی ها را
جشن میگیرد
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز کن پنجره ها را
و بهاران را
باور کن

فریدون مشیری

به نام خدا
سلام

آب زنید راه را, مژده دهید باغ را, بوی بهار می رسد...بوی بهار می رسد

وقتی حرف از خونه تکونی میشه همه ناخودآگاه یاد شستن و پاک کردن و گرفتن گرد و غبار و نو کردن

اسباب و اثاثیه خونه و محل کارمون میفتیم.

خب درسته اینکار یه رسم و سنت قدیمیه و نسل به نسل گشته و رسیده به اینجا ولی...

پشت هر رسم و رسوم و آئینی معمولا حکمت و مصلحتی هست که باعث ثبت اون آئین توی دفتر ملتها شده.

خب...

چرا نزدیک فصل بهار خونه تکونی میشه از اهم کارامون؟!

از نظر من بهار با اومدنش هوای لطیف سرسبزی و خرمی

نشاط و گردش و روزهای بلند و طبیعت زیبارو میاره و مارو به یه شروع دوباره و رویش مجدد دعوت میکنه.

سرسبزی و آغاز و رویشی که روزها و شبهای سرد و تاریک زمستون تقریبا غیر ممکنش میکرد.

بهار با خودش واسمون پیامی رو به همراه میاره که انگیزه و نشاط دوباره پیدا میکنیم برای تازه شدن.

خونه تکونی دم عید حکمتش همین الگو گرفتن از فصل زیبای بهار هست.

شیعیان دیگر هوای نینوا دارد حسین
کوی دل با کاروان کربلا دارد حسین

ازحریم کعبه جدش به اشک شست دست
مروه پشت سر نهاد اما صفا دارد حسین

می برد در کربلا هفتاد ودو ذبح عظیم
بیش از این ها حرمت کوی منی دارد حسین

پیش رو راه دیار نیستی کافیش نیست
اشک وآه عالمی هم درقفا دارد حسین

بس که محملها رود منزل به منزل با شتاب
کس نمی داند عروسی یا عزا دارد حسین

رخت ودیباج حرم چون گل به تاراجش برند
تا بجایی که کفن از بوریا دارد حسین

بردن اهل حرم دستور بود و سر غیب
ور نه این بی حرمتی ها کی روا دارد حسین

سروران پروانه گان شمع رخسارش ولی
چون سحر روشن که سر از تن جدا دارد حسین

سربه قاچ زین نهاداین راه پیمای عراق
می نماید خود که عهدی با خدا دارد حسین

او وفای عهد را با سرکند سودا ولی
خون به دل از کوفیان بی وفا دارد حسین


دشمنانش بی امان و دوستانش بی وفا
با کدامین سر کند مشکل دو تا دارد حسین

سیرت آل علی با سرنوشت کربلاست
هر زمان از ما یکی صورت نما دارد حسین

آب خود با دشمنان تشنه قسمت می کند
عزت وآزادگی بین تا کجا دارد حسین

دشمنش هم آب می بندد به روی اهل بیت
داوری بین با چه قومی بی حیا دارد حسین

بعد از اینش صحنه ها و پرده ها اشکست وخون
دل تماشا کن چه رنگین سینه ما دارد حسین

ساز عشقست وبه دل هر زخم پیکان زخمه ای
گوش کن عالم پر از شور و نوا دارد حسین

دست آخر کز همه بیگانه شد دیدم هنوز
با دم خنجر نگاهی آشنا دارد حسین


شمر گوید گوش کردم تا چه خواهد از خدا
جای نفرین هم به لب دیدم دعا دارد حسین

اشک خونین گو بیا بنشین به چشم شهریار
کاندر این گوشه عزای بی ریا دارد حسین

(شهریار)